رویاهای بربادرفته، امید نامتناهی
بازخوانیای بنیادین از جنبش حقوق مدنی که روایتهای تقلیلگرایانه و قهرمانمحور دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ را به چالش میکشد و مباحث و افقهای تازهای را پیش روی آینده مبارزه برای رهایی میگشاید.
بازخوانیای بنیادین از جنبش حقوق مدنی که روایتهای تقلیلگرایانه و قهرمانمحور دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ را به چالش میکشد و مباحث و افقهای تازهای را پیش روی آینده مبارزه برای رهایی میگشاید. همه ما با تصویر آرمانی و رمانتیک جنبش حقوق مدنی آشناییم: برههای که در آن آمریکاییهای آفریقاییتبار و متحدان شجاعشان با اعتراض دلیرانه بر ستم نژادی پیروز شدند و وفاقی نو را در قوانین و زیست آمریکایی رقم زدند. اما پیامدهای این روایتپردازیهای ستایشآمیز چیست؟ چه پیش میآید وقتی شورشی زنده علیه بیعدالتی به اثری مومیاییشده در موزه بدل میشود؟ برندون تری در این اثر نوآورانه، نظریه تفسیری جدیدی را تدوین میکند تا نشان دهد که چگونه روایتهای رقیب از جنبش حقوق مدنی در عرصه سیاست و فلسفه سیاسی جریان مییابند. روایت مسلط، روایتی رمانتیک است. این روایت موسوم به «کمان عدالت» در تاریخنگاریهای عامهپسند، سخنرانیهای باراک اوباما و حتی نوشتههای فیلسوف لیبرال جان رالز به چشم میخورد. این دیدگاههای رمانتیک با وجود اینکه به باور همگانی بدل شدهاند، از نظر درونی فرسوده و ناپذیرفتنی هستند. فروپاشی اعتبار این تاریخنگاری عدالت، راه را برای رویکرد کنایهآمیز رقیب که در اندیشههای سیاسی بدبینی آفریقایی (Afropessimism) تجسم یافته، باز کرده است. تری هرچند نقدی همدلانه مطرح میکند، اما در نهایت اندیشه بدبینی آفریقایی را خودتخریبگر و ناکارآمد میداند. در عوض، او استدلال میکند که جنبش حقوق مدنی را بهتر است از منظر تراژیک درک کرد. تری با به چالش کشیدن دلبستگی به گذشتههای ظفرمند نشان میدهد که تراژدی بیانگر آن چیزی است که جنبش حقوق مدنی بوده و همچنان میتواند باشد. کتاب «رویاهای بربادرفته، امید نامتناهی» با رویکردی برانگیزاننده و اصیل، دیدگاهی سیاسی و امیدوارانه اما دور از سادهلوحی ارائه میدهد تا توان داوری و تابآوری ما را در برابر ناامیدی موجه تقویت کند.
انتخابهای نزدیک به این کتاب
برایان والی
میتی سرتو
هلن استاپینسکی
وینیفرد فولی
درک جارمن
کارل ون فکتن